Hue

Na de dagen op de fiets en per bus te hebben afgelegd langs de projecten van Plan is er vandaag tijd voor ontspanning. Heel fijn want ik moet echt alles wat ik heb gezien en beleefd de afgelopen week echt verwerken. De heimwee die ik heb zorgt ervoor dat ik echt moe en emotioneel ben. Dus kom maar op met de toeristische route.

Vanuit de bergen gaan we met de bus naar Hue, onderweg is het landschap weer afwisselend en ontzettend mooi. Dat de busrit dus zo’n 5 uur duurt is geen straf. Eenmaal aangekomen in Hue stoppen we bij een markt. We krijgen van de reisleidster een opdracht. Shop voor 200.000 vdg een outfit bij elkaar voor vanavond.

Moet dit?, denk ik. Maar eenmaal op de markt gaan we los. Wat een drukte om me heen, ik wil het liefst gillend wegrennen. Gelukkig heb ik die opdracht, dus een doel op deze markt. Dus ik zet door.

Als eerste willen we zo’n Vietnamese hoed waar we de mensen mee zien op het rijstveld of ook op de fiets.
De prijzen worden flink hoog ingezet voor die gekke buitenlanders dus afdingen moeten we. Een spel wat steeds leuker wordt. Na wat onderhandelen hebben we de hoedjes binnen.

Een vrouw wil ons naar haar kraam hebben dus ze neemt ons bij de hand naar boven. “Very good slik”, aldus de vrouw. Jaja dat zal best maar ik wil een traditioneel Vietnamees shirtje voor vanavond. Ik wijs er een aan en er wordt gekeken welke maat ik moet hebben.

Ehm zei ik, gekeken? Van alle kanten voel ik vrouwenhanden op mijn lijf. Mijn borsten worden vastgepakt en handen glijden langs mijn middel naar beneden. Verbouwereerd kijk ik naar Monique, haar overkomt hetzelfde. Oké het is ook een manier om maten te meten, bedenk ik me.

Er wordt me een shirtje aangetrokken. Hij blijkt te groot. De vrouwen kijken elkaar aan. Hoe kan dat nou? En weer glijden de handen over mijn lijf. Ik voel een lachkriebel opkomen. Het is net alsof ik in een film ben beland.
Vanachter handen om mijn middel. Ik hoor de woorden: Nice en very beautifull. Jaja dat zal best maar laat me nu maar even los. Ik krijg het er warm van.

Oké deze kleding bevalt me wel dus kom maar op met de onderhandelingen. De vrouw vraagt 1,8 milj vnd. (Ongeveer 72 euro). Sorry? De kwaliteit is niet geweldig dus ik vind 10% van wat zei vraagt meer dan genoeg. Dus ik doe mijn bod. Om ons heen barsten ze in lachen uit.
Zou mijn bod echt zo laag zijn of is dat lachen een onderdeel van het spel? Ik gok op het laatste dus hou vol.

De prijs gaat stap voor stap omlaag. Ik laat zien dat ik niet meer dan 200.000 vnd in mijn portemonnee heb. (Handig hoor de tip om je geld te verdelen over alle zakken.)
Uiteindelijk hebben we het voor elkaar. Wij blij met een outfit en zij omdat ze weer wat hebben verkocht aan die rare blanke Hollanders.

Eenmaal weer beneden ik kennis met de agressievere verkooptechnieken. Ik kijk naar slippers en wil weten hoeveel ze kosten. 30 USD, ja daag voor een paar plastic slippers. Ik wil weglopen maar de vrouw pakt me bij mijn arm. Haar greep wordt steeds sterker. Ik negeer haar en loop door en terwijl de vrouw aan mijn arm hangt en de prijs laat zakken tot bijna 3 USD blijft ze aan mijn arm hangen. Zo sleep ik haar twee kramen mee.

Eenmaal buiten ben ik haar kwijt maar is mijn arm helemaal rood. Oké, ook weer meegemaakt. Maar eh doe mij die handen van de vrouwen boven dan maar. Ook schokkend maar een stuk vriendelijker.

En dan de vraag waar we de outfit voor gaan gebruiken. De reisleidster vertelt ons dat ze een kamer heeft geboekt voor ons in een karaokebar. Een luid gejuich in de bus. Na alles wat we hebben gezien en meegemaakt even los met zijn allen.

En al vindt niet iedereen het helemaal geweldig, het dak gaat eraf! Het was de laatste dag en avond met de groep en ik heb er met volle teugen van genoten.

IMG_1765

IMG_1518

IMG_1766

IMG_1764

IMG_1763

IMG_1510

IMG_1506

IMG_1477

IMG_1478

Advertisements

Ruc People

We zijn beland bij het dorp in de bergen waar ook de Ruc people wonen. Dit is een van de tien meest mysterieuze volken van Vietnam. 50 jaar geleden ontdekt, ze leefden toen in grotten in de bergen.

Deze mensen zijn toen meegenomen naar dit dorp maar konden daar niet aarden dus trokken ze terug de bossen in. Ze zijn heel erg arm en leven onder andere van bladeren.

De buitenlanders die in dit gebied kwamen vonden dit zielig voor de kinderen en namen kinderen mee voor adoptie. De regering heeft hier gelukkig bij ingegrepen.
3 jaar geleden kwam Plan hier om te helpen. Langzaamaan hebben zij het vertrouwen weten te winnen van dit volk en is er een start gemaakt met het geven van onderwijs.

En nu staan wij hier, de groep van Cycle4Girls. Een aantal van ons zal vandaag haar sponsormeisje ontmoeten. We hebben speciale toestemming om hier te zijn. Ik vind het heel bijzonder om dat mee te maken.

Als we aankomen zijn de kinderen bezig met touwtjes een landkaart te maken. Ze laten zien waar de rivier loopt en de weg is een rode lijn. Daaromheen worden papiertjes en stenen gelegd, dit zijn hun huisjes. Met bladeren wordt het bos aangegeven en de groene lijn geeft aan waar de bergen zijn.

Met zand laten de kinderen ons zien waar ze hun behoefte doen. Stapeltjes zand verschijnen op de landkaart. In het bos, naast de huisjes, langs de weg en bij de rivier. De kinderen en hun ouders leren zo waar het allemaal vies wordt in hun dorp. Er wordt hun geleerd dat daar vliegen op af komen en dat die vliegen op jezelf en op voedsel gaan zitten en dat je daar ziek van kunt worden.

Een basis die voor ons zo normaal is maar waar hier echt nog lange tijd nodig is om de gewoontes te veranderen. Met elkaar worden “toiletten” gebouwd. Het is een eerste stap.

We worden met een bus naar de school gebracht. De kinderen en hun ouders verwachten ons daar. Ze krijgen les en wij mogen erbij zitten om te kijken en luisteren wat de kinderen wordt geleerd. De tolk vertelt me dat de ouders er ook vaak bij zijn. Zij willen ook graag de lessen volgen.

Met foto’s leren de kinderen wat een tyfoon is en wat ze moeten doen om zichzelf en het dorp te kunnen beschermen. Inmiddels is er radio in het dorp waarop ze nieuws kunnen volgen en zo gewaarschuwd worden voor een tyfoon of andere natuurverschijnselen. Hiervoor hebben ze wel de taal moeten leren. Ruc people hebben hun eigen taal.

De kinderen weten te vertellen dat ze dan voedsel moeten inslaan en medicijnen. Maar ook dat ze de andere mensen moeten waarschuwen en hun helpen met de voorbereidingen.

Het is duidelijk te zien dat niet alle kinderen nog de taal spreken. Maar ze lijken wel allemaal heel erg graag op school te zijn. Dat wordt helemaal duidelijk als we naar buiten gaan.

Er wordt gedanst, gezongen en spelletjes gedaan. Wij mogen meedoen, ik kijk stil vanaf de kant toe en heb moeite mijn tranen te bedwingen. Wat is het zichtbaar dat hulp hier nodig is en wat is het geweldig dat de eerste stappen hier al gemaakt zijn door Plan.

Ik zie kinderen in hele dunne kleding, sommige geen jas. Het is heel koud vandaag en ze staan te bibberen van de kou. Sommigen met kapotte voetjes omdat ze geen schoenen hebben. Ja nu wel maar het is duidelijk dat die voor de gelegenheid zijn aangedaan. Ze passen niet.

Met een dansje voel ik een klein ijskoud handje die mijn hand vastpakt. Het meisje kijkt me stralend aan. Ze laat me zien wat ik moet doen.
Ik denk aan mijn eigen dochter. Dit soort spelletjes en dansjes vond zij ook leuk op die leeftijd. Wat zijn kinderen ondanks alle verschillen toch hetzelfde overal.

Ik voel een traan over mijn wang maar heb ook een glimlach op mijn gezicht. Mijn dochter krijgt alle kansen in Nederland en al kent haar leventje ook hele moeilijke delen, ze stapt vol vertrouwen de wereld in.

En dat geldt voor deze meisjes ook. Hun leven is niet makkelijk maar toch gaan ze ervoor. Ze gaan graag naar school en genieten van het plezier wat ze daar maken. Zo ontzettend mooi om dat te mogen zien.
Ze zijn er hier nog lang niet maar het begin is gemaakt.

Ik neem deze ervaring mee en hoop hier ooit nog eens terug te komen om te kijken hoever ze dan zijn in dit project.
We stappen de kleine bus in met zijn allen en zwaaien, ieder met zijn eigen gedachten.

IMG_1429

IMG_1398

IMG_1397

IMG_1391

IMG_1401

IMG_1389

IMG_1418

IMG_1405

IMG_1384

IMG_1410

Fietsdag 4

We vertrekken op de fiets voor een tocht verder de bergen in op weg naar een project van Plan.
Ik voel me niet fit en heb geen zin om te fietsen maar omdat het de laatste dag is stap ik wel op.

De rit is pittig, veel losse stenen op de weg door de regen van de afgelopen dagen. Opspattend modder van eigen fiets en van die van voorgangers maakte het voor mij nog zwaarder.
Mijn maag draait en mijn benen zijn zwaar.

Tram, de vrouw van Vietnamese afkomst, kan het tempo van de snelle groep niet bijhouden vandaag. Ik besluit bij haar te blijven en in een rustiger tempo genieten we van de omgeving. Wat een prachtige natuur.

We moeten rechtsaf de weg wordt smaller. Het is me duidelijk dat we nu echt in de richting van het dorp in de bergen gaan.
Tram vertelt me al fietsend over de Vietnam oorlog die door de Vietnamezen heel begrijpelijk de Amerikaanse oorlog wordt genoemd. Ik ben onder de indruk van haar verhaal.

En al luisterend en pratend fietsen we de berg op. Haar verhaal leidt mij af van de misselijkheid die ik voel, de pijn in mijn lijf en het draaierige gevoel.
Bij een kleine stop sta ik even te praten met Fiona die de hele reis filmopnamen maakt.
Ik hoor haar zeggen dat we alweer 6 dagen van huis zijn en dat de tijd zo snel gaat.

En daar komen bij mij de tranen, in een keer snap ik waardoor ik me zo ziek voel. Ik heb de blijkbaar onvermijdelijke heimwee weer te pakken. Dat verklaart ook de tegenzin ten aanzien van het fietsen vandaag.
Want hoe kan ik dit nou niet leuk vinden. Een prachtig weggetje berg op met uitzicht op vele palmbomen.

We zijn weer op de fiets gestapt en fietsen nog steeds samen. Tram vertelt verder over het land. Ik luister en stel vragen. Ze houdt me zonder het waarschijnlijk zelf te beseffen op de been.

De weg wordt steiler en de anderen van de groep komen weer in zicht. Doordat er veel losse stenen liggen en de weg inmiddels echt steil is moeten we afstappen. Alles doet me letterlijk en figuurlijk pijn maar ik loop door, mijn fiets naar boven duwend.

Na de bocht zie ik bovenaan de anderen staan. Ze maken een foto bij een bord, ik kan nog niet lezen wat er op staat. Voel inmiddels mijn hele lijf trillen, tranen weet ik weg te slikken.
Ik zet door en weet de anderen te bereiken.

Dan lees ik het bord, 17% afdaling staat er en ik kijk de diepte in. Dit ga ik niet doen denk ik, kan nauwelijks meer op mijn benen staan en dan de afdaling in op zo’n gladde smalle weg.
Het besluit af te stappen zorgt voor veel tranen. Maar mijn lijf wil echt niet meer.

Het dorp ligt op 2 km afstand en ik mag plaats nemen in het kleine vrachtwagentje waar de fietsen mee worden vervoerd. We rijden naar beneden waar we 500 meter verderop de groep zien staan. De afdaling is gevaarlijk dus fietsen worden aan de kant gezet de tocht lopend voortgezet.

Als we bijna bij de groep zijn rijdt het vrachtwagentje ineens weer achteruit omhoog. Adriaan, de geluidsman, en ik snappen er helemaal niets van. We stappen uit. Hoe kom ik nu weer bij de groep? Een van de gidsen stopt naast me met zijn scooter. Ik en nog een dame van groep stappen bij hem achterop.

Met zijn drieën op de scooter de afdaling in is vele malen enger dan op de fiets merk ik. Ik hou me stevig vast aan de gids, ben bang dat ik de tengere man fijn knijp. Ik gil ik zijn oor: “I’m really scared, please slow down.”
Hij houdt even in om vervolgens gewoon weer gas te geven de berg op.
Eenmaal beneden kan ik er om lachen want we zijn veilig in het dorp aangekomen.

Mijn benen trillen nog steeds, of dit komt door de scooterrit of omdat ik me zo ziek voel weet ik niet. Maar ik word zo lief opgevangen door de groep dat ik het vertrouwen heb dat ik het allemaal wel ga redden vandaag.

Over hoe het op het Plan project was vandaag daar ga ik jullie in mijn volgende blog over vertellen. Ik moet eerst zelf even alle indrukken verwerken.

IMG_1451

IMG_1453

IMG_1380

IMG_1379

IMG_1414

IMG_1382

Guesthouse

Na een paar nachten in heel luxe hotels overnacht te hebben was het heel leuk te horen dat we na de derde fietsdag aan zouden komen in een alternatieve guesthouse in de bergen.

Ik heb al eerder verteld dat in dit land veel tegenstellingen zijn. Zo dus ook het verschil tussen de luxe hotels en dit hotel waar we de nacht zullen doorbrengen.
Door en door nat en koud komen we hier aan. Onder de modder van de fietstocht en het enige waar behoefte aan is, is een warme douche.

Daar moeten we nog even op wachten, er is verwarring over de kamers. Uiteindelijk worden we letterlijk door de eigenaresse naar de trap geduwd, hup naar boven. Er zijn helaas geen foto’s van de verbijsterende blikken van mijn reisgenoten. Het is dat ik zo moe ben anders zou ik de slappe lach hebben gekregen van de hele situatie.

Kijkend naar de hoge trappen en mijn tas zakt de moed me in de schoenen. Ook dat nog, hoe kom ik die trap op? Mijn been doet pijn, tas is zwaar. Dat werd opgemerkt en een uiteraard kleine Vietnamese jongeman pakt mijn tas op. Normaal zou ik zeggen dat ik dat zelf wel doe maar nu wijs ik ook op Monique haar tas en zo liepen we achter hem aan de trap op.

Gelukkig had ik die beslissing genomen want onze kamer bleek te bereiken door 8 van die trappen op te lopen. Eenmaal boven stonden we op het dakterras. Daaraan grensde onze kamer. Het was er koud, heel erg koud. Daar ben ik niet op berekend met zomerkleding in mijn tas.

Dus snel de man een fooi gegeven en hup onder de douche. Oké wij hebben nog geluk dat het water warm is wat er uit de douchekop komt, bij velen is het water koud op de kamer, maar het dansen om de druppels te raken levert nog het meeste warmte op.

Na de douche werp ik een blik op het bed. Geen schone lakens, maar een oud matras en een vieze deken. Wat ben ik blij met de meegebrachte lakenzak en eigen kussentje.

Eenmaal beneden blijkt iedereen gelijkwaardige ervaring te hebben in de kamer en zit iedereen te klappertanden van de kou. De ruimte waar we zitten heeft geen ramen dus warmer gaan we het niet krijgen.

De thee komt op tafel en als de hele groep weer bij elkaar is komt de vodka en de cola tevoorschijn en nog voordat er geproost is, is de sfeer weer opperbest.
De ervaringen worden gedeeld, handen worden worden gewarmd, jassen gedeeld. Het eten komt op tafel en ik geniet van alles om me heen. Wat een bijzondere groep mensen.

Om 6.00 uur word ik wakker na een paar uurtjes slaap. Slecht geslapen door de kou, de herrie en stijf van het bed.
Iemand van de groep vertelde dat we die nacht het wereldrecord planken hadden verbroken. Het bed was zo mogelijk nog harder dan de plankjes waarop we in de trein hadden gelegen.

Het ontbijt bestaat uit ijskoffie en een broodje met gebakken ei. Dit is oké maar of we daarop kunnen fietsen de bergen in moet nog blijken.

Ik heb geleerd dat ik best zonder luxe kan maar ik moet eerlijk bekennen dat daar voor mij best een grens aan zit.

En nu fietsen en een bezoek brengen aan een van de 10 meest mysterieuze volken van Vietman, de Ruc.

IMG_1369-0

IMG_1370

National Park

Vandaag weer vroeg uit bed want om 7.30 uur vertrekt de bus richting het kantoor van plan in de provincie Quang Binh. Tenminste dat is de bedoeling maar inmiddels ben ik gewend aan dat tijd hier slechts een woord is.

Na een goed ontbijt met Poh, de traditionele Vietnamese soep, vertrekken we om 8.10 uur.
Bij het kantoor van Plan een warm welkom en een presentatie over de regio. Zo komen we te weten wat Plan hier kan betekenen, wat er gedaan wordt en wat er nog hard nodig is.

Dan is het tijd om op de fiets te stappen. We gaan iets meer de bergen in vandaag dus ik heb erg veel zin in die uitdaging. Helaas werkt het weer niet mee. Het regent en waait, lijkt wel Nederlands weer.

Het eerste stuk is goed te doen. Veelal naar beneden en wat vlakke stukken. Ik blijf het bijzonder vinden dat het landschap steeds veranderd. Rijstvelden, bos, dorpjes, rivier, bergen, vlak, huisjes maar ook de flora is telkens anders. Het is een land van tegenstellingen en dat is ook hierin goed zichtbaar.

De lunch was een stuk minder voedzaam dan het ontbijt. We gingen een soort van picknicken op een hele leuke plek met uitzicht op de bergen.
Uit de doosjes kwamen broodjes hamburger, patatjes, kippenpoten en eieren.
Die doosjes hadden we die ochtend vanuit het hotel die bus in zien gaan.

De smaak van de frites was alsof ze vorige week bij de Mac besteld waren en voor ons bewaard. Over de rest nog maar te zwijgen. Niet heel fijn als je nog moet fietsen. Maar ach niet zeuren en hup die fiets weer op.

De tocht gaat verder door het National Park. Met lange klimmen met stijging van 10 tot 12% is dit een pittige tocht. Af en toe moet er gelopen worden omdat het net te steil is en te lang.
Ook als je versnellingen niet reageren is het onmogelijk op je fiets te blijven zitten.

Maar ondanks de regen, modder en steeds kouder worden blijven we volhouden. De omgeving is zo verschrikkelijk mooi dat dat genoeg motivatie geeft. En de mensen die langs de kant zwaaien, je enthousiast gedag zeggen of soms met verbaasde blik nastaren geven je energie en een glimlach.

Dan volgt een volgende uitdaging. Een flinke afdaling op een weg die bestaat uit een soort hobbelig beton die spekglad is door de regen.

Voorzichtig naar beneden is het advies. Ja maar dat gaat niet echt als je remmen het niet goed meer blijken te doen. Ik ga iedereen voorbij, rem zoveel mogelijk maar kan niet voorkomen redelijk snel te dalen.
De gids roept “slow down, slow down”. Ik wil wel maar mijn remmen niet.

Ik voel mijn achterwiel af en toe slippen. Hartslag gaat omhoog en ik praat hardop tegen mezelf. Gelukkig blijf ik overeind en kom ik veilig beneden. De anderen gelukkig ook, al zijn sommigen in de vrachtwagentjes gestapt om zo veilig beneden te komen.

Op de rustplaats is er een keus, wachten op de bus of met een stijging van 10 % de berg op. Niemand kon vertellen hoever nog naar boven.
Aangezien ik eerder die dag een spierblessure heb opgelopen zag ik het niet meer zitten om nog verder te gaan. Dus ben bij de grootste groep gebleven en gewacht op de bus.

Balen natuurlijk maar ach het was zo’n mooie rit in een geweldig mooie omgeving dat ik tevreden mag zijn.
Ik wil nu alleen nog maar een warme douche, eten en een schoon bed.
Dat dat ook nog een challenge wordt, vertel ik morgen meer over.

IMG_1349

IMG_1338

IMG_1350

IMG_1363

IMG_1340

IMG_1344

IMG_1337

IMG_1348

IMG_1345

IMG_1358

Tunnels van Vinh Moc

Vandaag om 8.00 op de fiets gestapt om een tocht langs de kust te maken. Onderweg hadden we regelmatig een prachtig uitzicht over de zuid Chinese zee. Het fietsen was hier goed te doen redelijk goed asfalt met wat kleine klimmetjes.

Na 38 km bereikten we de tunnels van Vinh Moc. Deze tunnels zijn uitgegraven vanwege de oorlog in Vietnam op meerdere plekken in het land vind je dit soort tunnels.
In deze tunnels leefden de mensen op 15 meter en 25 meter diepte. Naast de gangen zijn een soort “inhammen” gegraven welke dienst deden als familiekamers of als ziekenhuis.

Degenen die mij kennen weten dat ik een fietstunnel al eng vind en dat ik nooit in grotten ga en zowel ik daar in paniek weer uitren dus had ik van te voren bedacht dat ik boven zou blijven en hooguit mijn hoofd even in de tunnels zou steken.

Maar ja toen stond ik daar. Ik hoorde het verhaal over hoe het toen geweest moet zijn. Tja wat doe je dan? Niet boven blijven wachten. Dus besloot ik de tunnels in te gaan.
Waar ben ik aan begonnen?, denk ik na 1 meter al. Terug ja dat kan maar kom op dit moet je toch meemaken?

Oké rustig proberen te ademen en doorlopen, half gebukt want niet altijd kon ik rechtop staan. Handen langs de muur want het was ondanks iets aan verlichting heel donker.

Toen de trap af. Tree voor tree want het was daar echt donker en de treden ongelijk. Ik trilde inmiddels over mijn hele lichaam, lopen ging moeizaam.
Maar ik moet door.
Nog een trap af,nog dieper naar beneden.

En dan komen de beelden in mijn hoofd. Zie de mensen zitten in de “inhammen” gehurkt, kindjes tussen hun in. Mannen lopen door de gang, schichtig en zijn op hun hoede.
Voel de tranen in mijn ogen. Komt dat nu van mijn eigen angst of van wat ik “zie”.

In een wat grotere ruimte wat de ontmoetingsruimte zou zijn geweest zak ik bijna door mijn benen.
Wil je naar buiten word me gevraagd. Ja natuurlijk wil ik dat maar ik zeg nee.
Ik wil dit beleven en voelen. Helaas wat getekend door mijn eigen angst.

Even later lopen we met zijn allen naar buiten om even verderop weer naar binnen te gaan. Een smalle gang door. Ik wil niet meer. Teveel emoties tegelijk maar ik loop toch door.
Een lange trap op naar boven en naar buiten.

Eenmaal buiten heb ik even op een bankje gezeten. Alles wat ik daarbinnen zag en voelde resulteerde in een huilbui. Het moest er even uit.
Wat een ervaring weer.

Hierna zijn we gaan lunchen, gelukkig maar kon ik even bijkomen.
En hierna zijn we weer op de fiets gestapt voor nog 55 km in een flink heuvelachtig gebied.
Wat een prachtige dag was dit weer!

(Zal hier een foto bijplaatsen die van mij gemaakt is in de tunnel. Hierop is duidelijk te zien hoe ik me in de tunnels voelde.)

IMG_1324

IMG_1330

IMG_1331

IMG_1329

IMG_1326

IMG_1328

IMG_1325

IMG_1327

Ontmoeting met mijn sponsorkind

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef heb ik de kans gekregen een van mijn 3 sponsormeisjes te ontmoeten. Dat was een heel bijzondere ervaring.

We kwamen met de groep aan op de fiets bij Plan. Daar stonden een groep kinderen met hun ouders ons op te wachten. Sommige kinderen verwachtingsvol andere wat angstig over wat ze te wachten stond.

De “angst” kan ik me goed voorstellen. Komt daar een groep vrouwen aan op de fiets, die je niet kent. Zijn die vrouwen ook nog eens veel groter dan je eigen ouders. En die vrouwen willen wat van je. Maar wat? Je hebt geen idee.
Dit is de voorstelling die ik er van maakte en ik denk ook dat ik deels gelijk heb. Een mevrouw had bedacht dat het voor ons leuk was de kinderen op te stellen en en dat dan de “sponsormoeders” goed zicht hadden.
Dat was gênant en zielig.

Later hoorde ik dat dit gebeurde vanuit de cultuur waarin niet veel rekening gehouden werd met de gevoelens van het kind.
Gelukkig is daar wel een omslag in gemaakt maar hier bij de actie van deze mevrouw nog duidelijk zichtbaar.

Gelukkig werd er ingegrepen en ging het een stuk beter. Al was het voor veel kinderen best overweldigend.

Veel van ons hadden cadeautjes meegenomen. Speeltjes, knuffeltjes, stempels enz. Ik had daar van te voren over nagedacht. Cadeautjes geven past niet bij mijn gedachten. Zoiets doe ik in Nederland ook niet zo snel.

Dus had ik een fotolijst meegebracht met 3 foto’s van mij en mijn dochter.
Vol bewondering werden de foto’s bekeken.
Door middel van een tolk heb ik met Phuong Uyen kunnen praten. Ze vertelde dat ze naar school ging. En dat ze vooral tekenen erg leuk vond.
Ze had omdat het ver lopen was een fiets gekregen om de afstand naar school af te kunnen leggen.

Fietsen vond ze heel leuk vertelde zij en haar vader. Wijzend op mijn foto zei ik haar dan als ze heel goed oefende misschien wel een hele goede fietster kon worden. Lachend keek ze me aan. Dat wilde ze wel.

Toen durfde ze ook aan mij dingen te vragen zoals wat ik voor werk doe en hoe oud mijn dochter is.
Het vertrouwen was gewonnen. Dus daardoor durfde ze ook een liedje voor me te zingen welke ze op school had geleerd. Ze deed dat zo vol overgave dat ik een brok in mijn keel had.

Het liedje ging over familie, hoe belangrijk familiebanden zijn en dat je voor familie moet zorgen.
Een tekst waar ik het helemaal mee eens ben natuurlijk.

Toen iedereen weer bij elkaar stond zag ik dat ze vol trots de foto’s aan iedereen liet zien. Haar handjes stevig om de rand van het lijstje geklemd.
Ik heb beloofd haar te schrijven en dat ga ik ook zeker doen. En zij maakt dan een tekening voor mij.

We hebben bij het afscheid hard naar elkaar gezwaaid en tot ziens geroepen. Tan Biêt
Ja want wie weet kom ik haar nog eens tegen. Ik blijf haar in ieder geval de komende jaren sponsoren.

2015/02/img_1302.jpg

2015/02/img_1303.jpg

Dong Ha

De eerste fietsdag die op het programma staat. Zo zeg ik het goed, “op het programma” want de werkelijkheid is ietsje anders.
De tijdsplanning klopt niet en op het project van Plan wat we gaan bezoeken wordt op ons gerekend.

Dus na een heerlijk ontbijt met Vietnamese soep, noedels, groenten en brood worden wel alle fietsen op maat afgesteld en zelf meegebrachte onderdelen zoals pedalen bevestigd.
Daarna stappen we in de bus onderweg naar het project waar ik ook phuong uyen zal ontmoeten. Zij is een van mijn sponsormeisjes.

Onderweg krijgen we op het kantoor van Plan Vietnam uitleg over wat zij doen en waarom. Ook wordt verteld wat ze ons gaan laten zien.
Indrukwekkend hoe hier geprobeerd wordt de denkwijze van de bevolking in dit gebied te veranderen. Zo krijgen ze uitleg over hygiene en het waarom. Op deze wijze raakt de bevolking ook meer vertrouwd met sanitair in plaats van dat ze hun behoefte in de openlucht doen.

Ook wordt er in dorpen aan vrouwen geleerd hoe ze samen geld kunnen sparen en aan elkaar te lenen om iets op te zetten waar weer meer geld mee te verdienen is bijvoorbeeld.
Door een simpel systeem moet je bij lenen geld betalen en als je geld spaart dan wordt 1 keer per jaar van het geld wat door lening is binnengekomen geld uitgekeerd naar hoeveel je hebt gespaard.

Bij zo’n project heb ik mogen kijken. Was in een huisje op palen, deels van bamboe gemaakt. 30 vrouwen zaten daar op de grond. Wij mochten daar naar binnen klimmen. Schoenen uit en voorzichtig want ik ben echt bang dat het bamboe onder ons het begeeft. De vrouwen lieten ons graag zien wat ze doen en waarom.

Er was ook eten gemaakt en dat deelden ze graag met ons. Een soort zwarte taart bleek gemaakt van plakkerige rijst en sesamzaad. De smaak was even wennen en het voelde aan als een soort rubber in je mond. Of ik dat nou lekker vond ehm 😉

Ook heb ik nog even meegekeken naar een kookles. Moeders leren jonge moeders een voedzame maaltijd koken voor hun kinderen. Een mooi initiatief om zo kennis door te geven.

Vanaf het project hebben we terug gefietst naar het hotel. 35 km. Een uitdaging was dat niet. Maar ach wat kan mij dat fietsen schelen met wat ik hier al allemaal heb mogen zien.

Geen spijt dat ik met aan dit project begonnen ben. Heb nu al een stukje met eigen ogen kunnen zien hoe hard het nodig is en hoe goed Plan met het geld omgaat. Er wordt echt geïnvesteerd in een betere toekomst voor vrouwen in dit land. En daarmee ook een betere toekomst voor dit mooie land.

Over de ontmoeting met mijn sponsormeisje schrijf ik een aparte blog. Dat was een hele bijzondere ervaring.

2015/02/img_1291-0.jpg

2015/02/img_1297-0.jpg

2015/02/img_1290-0.jpg

2015/02/img_1294-0.jpg

2015/02/img_1292-0.jpg

Onderweg naar Dong Ha

Na de eerste ervaringen met het land en cultuur in Hanoi zijn we op de nachttrein gestapt naar Dong Ha.
Echt heel raar om te ervaren dat de rails in Hanoi gewoon in een smal straatje ligt. Leek wel alsof we door de winkels heen reden.

In de trein heb ik mezelf verteld dat ik geen last heb van claustrofobie. Jeetje wat is alles krap en smal en dan ook nog je bagage erbij.
En alle buitendeuren worden afgesloten met een hang slotje….. Of dat nou zo’n veilig gevoel geeft, ik weet het even niet.

Maar ach ik kan eindelijk even liggen sinds vertrek uit Nederland. En dat dat op een soort houten plankje is maakt me echt niet uit.
En al klinkt er Vietnamees gezang uit de boxen en schreeuwen er mensen op de gang om hun waar te verkopen, ik val als een blok in slaap.

‘S morgens bij het wakker worden zie ik het landschap aan me voorbij trekken. Rijstvelden met kraanvogels, bananenbomen, kleine huisjes met hier en daar een koe.

Het landschap is overwegend vlak wat ik nu zie dus ben benieuwd wat ons te wachten staat straks met fietsen.

2015/02/img_1277.jpg

2015/02/img_1284.jpg

2015/02/img_1283.jpg

2015/02/img_1282.jpg

2015/02/img_1288.jpg

Hanoi

Vandaag aangekomen in Hanoi. Omdat ik nog nooit buiten Europa ben geweest zijn de blikken op mij gericht. Overal worden foto’s van gemaakt, dat wil zeggen foto’s van mij om te kijken hoe ik reageer op deze volstrekt andere cultuur. Dat is even wennen maar wel heel leuk.

In de bus naar het hotel krijgen we een uitleg over reis, land, fietsen enz. Tenminste dat denk ik want ik hoor niets. Staar uit het raam naar de huisjes, smalle straatjes van kleine wijkjes die zomaar ergens neergezet lijken.

Dichterbij de stad wordt het drukker. Ik kijk mijn ogen uit. Zie mensen met bomen met mandarijnen op hun brommertjes. Emmers met bloemen aan fietsen, kinderen los op de voetenplank van de scooter.
Zelf een geslacht varken hangt aan een scooter.

Oversteken? Nou gewoon je arm omhoog, soort wuifbeweging maken en langzaam gaan lopen. Auto’s en scooters ontwijken je wel.
En het werkt ook nog ontdekte ik.

En al ben ik vreselijk moe van de lange reis en vliegt de drukte me een beetje aan nu, voel ik me gek genoeg direct thuis in dit rare/bijzondere land.

Vanavond de trein in naar het zuiden en dan morgen de eerste km’s fietsen.
Ik ben er klaar voor!

2015/02/img_1301.jpg

2015/02/img_1300.jpg

2015/02/img_1299.jpg

2015/02/img_1275.jpg